De volwassener geworden acteurs hebben de voorstelling naar het verhaal van A.S. Poesjkin “Pique Dame” hervat. Ooit 11- en 12-jarige tieners, nu studenten, besloten ze de voorstelling van 8 jaar geleden “opnieuw te spelen”.
De acteurs, druk met hun studie en actief studentenleven, repeteerden bijna een heel schooljaar en zochten naar de beelden van de personages. En zie, Poesjkins personages, die hun 19e-eeuwse kostuums uittrokken, verschenen op het toneel van de 21e eeuw en bewezen iedereen dat hartstochten ons nog steeds in hun greep houden. “Wat is ons leven? Een spel…”
Zo was het in de tijd van Poesjkin, en zo blijft het in de moderne wereld. Hoe kan een acteur op een dertiggraden julidag de hartstochten spelen die bijna twee eeuwen geleden plaatsvonden in het koude, grijze Petersburg?
En toch zien we op het toneel: zorgeloze feestvierende officieren, de goklust van Hermann, de liefde van Lisa, de grillige oude vrouw en haar aristocratische neef met zijn mystieke verhaal over drie kaarten.
Hun lijnen worden door elkaar geweven en ontward door het genie van Poesjkin, en de acteurs spelen zichzelf en ons. Toeschouwer, als je deze voorstelling niet hebt gezien, open dan een boek van de onsterfelijke meester en verwonder je nogmaals over het grillige spel waarin de drie, de zeven en … ons betrekken.
